Η Αθανασία Λαμπροπούλου είναι μια εκπαιδευτικός η οποία έχει την Κρήτη μέσα της. Για πολλά χρόνια έχει δημιουργήσει έναν δυνατό δεσμό με το νησί, αφού ήρθε πρώτη φορά το 2020 ως αναπληρώτρια εκπαιδευτικός στο Ρέθυμνο και από τότε δεν μπορεί να μείνει μακριά. Κάθε χρόνο ανελλιπώς επισκέπτεται την Κρήτη και φέτος επέστρεψε ξανά και τον χειμώνα, αφού διορίστηκε ως μόνιμη εκπαιδευτικός στην Παλαιόχωρα Χανίων. Μίλησε αποκλειστικά στο DayNight.gr και μας αποκαλύπτει τη δική της Κρήτη, τις εντυπώσεις από το νησί, την υποδοχή που της έκαναν οι ντόπιοι αλλά και ποια κρητικιά συνήθεια την έχει κερδίσει.
H πρώτη φορά στην Κρήτη και η μεγαλύτερη της εντύπωση από το νησί
-Θυμάσαι τη στιγμή που έφτασες πρώτη φορά στην Κρήτη για τον διορισμό σου;
«Αυτή η στιγμή, πιστεύω, μένει ανεξίτηλη σε κάθε εκπαιδευτικό! Είναι ο πολυπόθητος διορισμός, είτε μετά από πολλά χρόνια αναπλήρωσης σε όλη την Ελλάδα, είτε άμεσα σε κάποιους τυχερούς κλάδους με απορρόφηση. Για να είμαι ειλικρινής, δε φοβήθηκα, καθώς η πρώτη χρονιά που μπήκα ως αναπληρώτρια ήταν στην Κρήτη, και συγκεκριμένα στο αγαπημένο Ρέθυμνο. Οι Κρητικοί είναι πολύ φιλόξενοι άνθρωποι· απλά το πρόβλημα πάντα είναι η διαμονή. Ευτυχώς, έχω δημιουργήσει πολύ καλές σχέσεις με ανθρώπους από αυτόν τον ευλογημένο τόπο, και όταν έμαθαν πως διορίστηκα στην Κρήτη και συγκεκριμένα στα Χανιά, αμέσως προθυμοποιήθηκαν να φιλοξενήσουν εμένα και τον σύζυγό μου. Έτσι, το άγχος της διαμονής για τις πρώτες ημέρες εξαφανίστηκε, αλλά γνωρίζω πως πολλοί συνάδελφοι υποφέρουν, καθώς πρέπει να βρεθούν σ’ ένα νησί μακριά από τον τόπο τους, με οικογένεια πολλές φορές και όλα τα υπάρχοντά τους, να μείνουν σε ξενοδοχείο και να περιμένουν μέχρι να γίνει η τελική τοποθέτησή τους. Στο μυαλό μου έχει μείνει μόνο μια όμορφη ανάμνηση όταν πρωτο έφτασα, καθώς το πρόβλημα διαμονής για τις πρώτες μέρες είχε λυθεί. Δεδομένου ότι έφτασα τέλος Αυγούστου, ήταν ιδανικά για να απολαύσω καλοκαιρινές διακοπές σαν μήνα του μέλιτος κιόλας θα έλεγα αφού είχα μόλις παντρευτεί».
-Τι ήταν αυτό που σου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση στο νησί;
«Το πόσο όμορφο είναι, με τόσο πλούσια ιστορία και μέρη να επισκεφτείς, που ουσιαστικά μπορούν να ικανοποιήσουν όλα τα γούστα των ανθρώπων, καθώς συνδυάζει θάλασσα, βουνά, φαράγγια και άγρια τοπία με έντονο το θρησκευτικό στοιχείο. Για παράδειγμα, τα εκκλησάκια που ξεπροβάλλουν σε κάθε απομονωμένο σημείο σε ορεινές περιοχές δείχνουν πως οι Κρητικοί έχουν βαθιά ριζωμένο το χριστιανικό στοιχείο. Ταυτόχρονα, τα όμορφα πανηγύρια τιμούν τις παραδόσεις, τους αγίους και τις αγίες σε περιοχές, ενώ περιλαμβάνουν φυσιολατρικούς αγώνες και εξερευνήσεις, προσφέροντας πάντα ένα κέρασμα στον άνθρωπο που ξεκινά ένα καινούριο μετερίζι έτσι ώστε να μην αισθάνεται ξένος αλλά μέλος μιας κοινωνίας. Τέλος, η αρχιτεκτονική μέσα στο κέντρο των πόλεων, όπως στο Ρέθυμνο και στα Χανιά, συνδυάζει διαφορετικές κουλτούρες, δείχνοντας την αποδοχή στο διαφορετικό και την αφομοίωση στοιχείων που ταιριάζουν με την ιδιοσυγκρασία των Κρητικών».
Η υποδοχή από τους ντόπιους και το περιστατικό που θυμάται
-Πώς σε υποδέχτηκαν οι Κρητικοί, τόσο στο σχολείο όσο και στην καθημερινότητά σου; Υπάρχει κάποιο περιστατικό που σου έμεινε αξέχαστο;
«Κάτι λίγο με πολλή αγάπη». Είναι μια φράση που αντηχεί στα αυτιά μου και μου θυμίζει την καταγωγή μου. Το να προσφέρεις μέσα από την καρδιά σου και να χαμογελάς σε κάποιον που κάνει μια νέα αρχή, ξεκινώντας από το μηδέν, είναι τόσο ελπιδοφόρο και σου δίνει τόση ενέργεια που πραγματικά σε κάνει να ξεπεράσεις τα προβλήματά σου. Από το ένα πιάτο φαγητό μέχρι τη σακούλα που κρεμούσαν στο πορτάκι της αυλής, και τις προσκλήσεις σε κάθε οικογενειακή εκδήλωση, αυτόματα σε κάνει να μην αισθάνεσαι μόνος. Πόσες φορές χρειάζεται να ξεκινήσεις από το μηδέν και με τι κουράγιο άραγε; Αλλά όταν βρίσκεις ανθρώπους στο διάβα σου που σου φτιάχνουν την καθημερινότητα, με στόχο τη χαρά και όχι τη λύπη, τότε θα έλεγα ότι μόνο όμορφες σκέψεις μπορείς να κάνεις για τους κατοίκους του νησιού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν μία φιλόξενη κυρία μας έβαλε στο σπίτι της καθώς κάναμε βόλτα στο χωριό, για να μας κεράσει και να μας δείξει με απλότητα αλλά και αρχοντιά την Κρητική φιλοξενία. Να ανοίγεις το σπίτι σου με χαμόγελο σε ανθρώπους που απλά περνούν έξω από την πόρτα σου, να τους καλωσορίζεις και να τους βάζεις μέσα τι πιο όμορφο; Στο σχολείο, ο διευθυντής μαγείρεψε πολλές φορές για τους εκπαιδευτικούς, ενώνοντας διαφορετικές προσωπικότητες μέσα από ένα γεύμα και ανοίγοντας την καρδιά του. Μοιράζοντας τις συμβουλές του, έδειχνε πόσο πολύ ήθελε να στηρίξει τους νέους ανθρώπους, πιστεύοντας στην έννοια του εκπαιδευτικού, που ακόμα παίζει σημαντικό ρόλο στην ψυχή των παιδιών. Σαφώς, δε θα ξεχάσω το πάρτι-έκπληξη για τα γενέθλιά μου από όλους τους συναδέλφους, κάτι που σε κάνει να νιώθεις μέλος μιας οικογένειας που σε σκέφτεται και σε αγαπά».
– Έχεις παρατηρήσει διαφορές στη νοοτροπία ή στον χαρακτήρα των παιδιών στην Κρήτη σε σχέση με ό,τι ήξερες μέχρι τώρα;
«Τα παιδιά είναι παιδιά όπου και να βρεθείς. Οι εποχές έχουν σίγουρα αλλάξει και, σε καμία περίπτωση, ο χώρος του σχολείου δεν είναι όπως τον θυμάμαι εγώ απ’ όταν ήμουν μαθήτρια ή η μητέρα μου απ’ όταν τελείωσε το σχολείο. Ο καθρέφτης κάθε εποχής και κάθε κοινωνίας είναι το σχολείο, και δυστυχώς, με όσα ακούμε και βλέπουμε κάθε μέρα ως εκπαιδευτικοί, αναρωτιόμαστε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε κάθε παιδί, ώστε να είναι πραγματικά ευτυχισμένο και να ανακαλύψει τις κλίσεις του. Η νοοτροπία της εύκολης λύσης, της πρόχειρης δουλειάς, της αδιαφορίας και της επιφανειακής γνώσης αντιπροσωπεύει την κοινωνία μας, οπότε δεν μπορώ να πω ότι βλέπω διαφορές στη νοοτροπία ή στον χαρακτήρα των παιδιών της Κρήτης σε σχέση με άλλες περιοχές, παρά μόνο σε σχέση με άλλες εποχές. Αυτό που προσπαθώ να κάνω γιατί κανείς δεν είναι τέλειος είναι να διδάξω στα παιδιά αξίες και αρχές που χρειάζεται η εποχή μας, ώστε να επιβιώνουν και να αναπτύσσονται μέσα σ’ έναν κόσμο που συχνά είναι ψεύτικος, εικονικός και αδηφάγος. Δεν κουβαλάω καμία προκατάληψη για καμία περιοχή· απλά αφήνω τους ανθρώπους να εξελιχθούν μπροστά μου και να αναδείξουν τον καλύτερο εαυτό τους. Μπορεί να μην τα καταφέρνω πάντα, αλλά προσπαθώ να κρατώ κι εγώ τον «φράχτη», πιστεύοντας πως παραπέρα θα βρεθούν κι άλλα «παλούκια» που θα στηρίζουν την προσπάθεια να διδάξουν στα παιδιά την αγάπη».
-Έχει “μπει” η Κρήτη μέσα στην τάξη; Δηλαδή, χρησιμοποιείς στοιχεία από την τοπική ιστορία, τη φύση ή την παράδοση στο μάθημά σου;
«Σαφώς και χρησιμοποιώ την Κρήτη μέσα στην καθημερινότητά μου, γιατί αποτελεί κίνητρο όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για μένα, καθώς θέλω να μένω συνδεδεμένη με την ιστορία, τον τόπο, τις παραδόσεις και κάθε τι που σχετίζεται με τη λαογραφία μιας περιοχής. Προσπαθώ να παρακινήσω τα παιδιά μέσα από διαγωνισμούς, ευγενή άμιλλα και περιέργεια, ώστε να αναπτύξουν κοινωνικές δεξιότητες και να γίνουν μικροί εξερευνητές για το κοινό καλό. Η Κρήτη είναι αστείρευτη πηγή έμπνευσης για μικρούς και μεγάλους, που πάντα σε εκπλήσσει και σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι έχεις πολλά να μάθεις. Στα μαθήματα αγγλικών χρησιμοποιώ τοπικούς μύθους, παραδόσεις και ιστορικά στοιχεία, για να μπορέσω να διδάξω κάτι οικείο στους μαθητές, και ταυτόχρονα να τους δώσω τη δυνατότητα να συμμετέχουν ενεργά μέσα από έρευνα και προετοιμασία σε θέματα που αγαπούν και θέλουν να μοιραστούν».
Το πανηγύρι και το μάθημα ζωής από την Κρήτη
-Ποια κρητική συνήθεια, φαγητό ή φράση σε έχει κερδίσει περισσότερο από τότε που ήρθες στο νησί;
«Το πανηγύρι που γίνεται για την εορτή των αγίων με μεγαλοπρέπεια, καθώς όλοι φέρνουν να κεράσουν τον συνάνθρωπό τους και να τιμήσουν με αυτόν τον τρόπο την παράδοση και τον τόπο τους, με έχει κερδίσει περισσότερο. Είναι αυτή η ιδέα του να προσφέρω, η συλλογική πράξη για το κοινό καλό. Αγαπημένο φαγητό θα έλεγα οι χοχλιοί μπουμπουριστοί με δεντρολίβανο. Όπου και να πάω πάντα δοκιμάζω για να έχω μέτρο σύγκρισης και για επιδόρπιο η σφακιανή πίτα. Μια φράση που μ’ έχει εντυπωσιάσει είναι το «ΞΑ ΣΟΥ», που δίνει μια αίσθηση ελευθερίας και νουθεσίας: «Εγώ σου είπα τη γνώμη μου, από ‘κει και πέρα είσαι ελεύθερος να αποφασίσεις και να κάνεις ό,τι νομίζεις». Όπως οι γονείς σου σού δίνουν τη συμβουλή τους και σε αφήνουν να πάρεις την απόφαση εσύ, έτσι και η Κρήτη θα σου δείξει ποιο είναι το σωστό αλλά θα σε αφήσει να επιλέξεις εσύ. Αυτό είναι η Κρήτη για εμένα».
– Αν η Κρήτη ήταν ένα μάθημα ζωής για σένα μέχρι τώρα, ποιο θα ήταν το βασικό της Δίδαγμα;
«Να δίνεις χωρίς αντάλλαγμα , να προσφέρεις γιατί «έτσι κάνουμε επαέ, αυτό μας εκφράζει και θέλουμε να συνεχίσουμε σαν παράδοση. Μην είσαι μόνος, ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ! Αυτές για εμένα δεν είναι απλές λέξεις αλλά μαθήματα ζωής».
