Τι μέρα κι αυτή, η 22η Φεβρουαρίου 2026 και τι διαδρομάρα ανάμεσα στα δύο χωριά της Ιεράπετρας, Καλαμαύκα και Ανατολή, που επέλεξε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου για τις Απόκριες. Η αλήθεια είναι ότι το καρναβαλικό κλίμα κι η αστάθεια του καιρού κράτησαν μακριά πολλούς περιπατητές και μια μικρή αλλά ευέλικτη ομάδα μόλις δέκα ατόμων συγκεντρώθηκε στο σημείο συνάντησης κοντά στο κοιμητήριο της Καλαμαύκας. Οι λίγοι «πωρωμένοι» που λέμε κι εμείς συχνά!
Πάντως ο καιρός στις εννέα το πρωί που ξεκινάμε είναι ηλιόλουστος και γρήγορα μένουμε με τα κοντομάνικα. Την πρόγνωση ότι θα βρέχει αργά το μεσημέρι δύσκολο να την πιστέψεις. Μάλλον την πιστεύει ο πάντα προνοητικός αρχηγός, που μας ζορίζει απ’ την αρχή να κάνουμε γρήγορα.
Η βιασύνη δε μας εμποδίζει να απολαύσουμε την όμορφη φύση: τα χωριά, το πευκόδασος, τους ελαιώνες, τις μικροσκοπικές ομορφιές, ίριδες και ανεμώνες, που ξεπετάγονται εδώ κι εκεί. Οι ανθοστόλιστες αμυγδαλιές ομορφαίνουν ακόμα πιο πολύ την πορεία μας.
Τα βράχια τα περίφημα, που εξαιτίας τους ονομάστηκε η περιοχή «Μετέωρα του Ν. Λασιθίου», επιβάλλονται με τον όγκο τους κι εντυπωσιάζουν, ειδικά όσους έρχονται για πρώτη φορά. Κολύμπες από τις τελευταίες νεροποντές δημιουργούν παιχνιδίσματα με τις αντανακλάσεις μας.
Τα παρεάκια επίσης δίνουν και παίρνουν. Τί κι αν η ομάδα ξεκίνησε ετερόκλητη; Ακούω τους δυο νεαρούς δίπλα μου: «Και τι θα έκανες σπίτι δηλαδή; Θα χάζευες στο κινητό και δεν θα καταλάβαινες πως περνά η ώρα. Ενώ εδώ με το καλημέρα έχεις κάνει 10 χιλιομετράκια!». «Δικοί μας είναι!», σκέφτηκα, «έχουν μπολιαστεί με το χούι». Γιατί χούι είναι να ξεκινάς εορταστική ημέρα, όταν όλοι οι άλλοι ετοιμάζονται για τη μεγάλη φιέστα και να περιδιαβαίνεις τα βουνά!
Κάνουμε μια στάση στον εντυπωσιακό αρχαιολογικό χώρο του Γαϊδουροφά σε υψόμετρο 900 μέτρων, όπου ανασκάφηκε μία εντυπωσιακή έπαυλη της υστερομινωικής εποχής (1.600-1.400 π.Χ.), καθώς και στο πολ’υ καλά διατηρημένο μεγάλο αλώνι σε μικρή απόσταση από αυτόν.
Κάποτε φτάνουμε και στον λόφο του Τιμίου Σταυρού της Ανατολής, με τον προσεγμένο χώρο του, τον τεράστιο σταυρό και τη θέα σε όλη την ακτογραμμή του νότιου κρητικού πελάγους! Σύντομη η στάση, όπως κι όλες σήμερα, ίσα να απολαύσουμε το τοπίο, γιατί τα σύννεφα βαραίνουν. Και πραγματικά μόλις κατηφορίζουμε αρχίζει η ψιχάλα και μια αραιή ομίχλη. Δε μας πτοεί βέβαια. Αντίθετα κάνει τη διαδρομή πιο ατμοσφαιρική.
Ώσπου όμως να φτάσουμε στην Καστελλάνα, τον λόφο με τον Τίμιο Σταυρό της Καλαμαύκας, τελειώνουνε τ’ αστεία: η βροχή δυναμώνει, λες κι άνοιξαν οι ουρανοί! Αποφεύγουμε λοιπόν να ανεβούμε πάνω λόγω της ολισθηρότητας των πλακών, όμως δε γίνεται, αν και μούσκεμα, να μην περάσουμε από τον καταρράκτη του Χαυγά, που φέτος κελαρύζει πάλι μετά από επτά χρόνια σιωπής κι έχει σχηματιστεί και μια μικρή λιμνούλα μπροστά του! Ακολουθώντας στη συνέχεια το κατάφυτο μονοπάτι με το ρυάκι να τρέχει δίπλα μας, θα κατηφορίσουμε ως την άσφαλτο και μετά ως τ’ αυτοκίνητά μας.
Γυρνάμε σπίτι μούσκεμα είν’ αλήθεια και τουρτουρίζοντας. Μόλις όμως πέφτει ο ζεστός καφές ή το τσάι κι αλλάζουμε στα στεγνά, όλη η κούραση φεύγει και γίνεται η ανάμνηση μιας όμορφης περιπέτειας, που σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστός! Χούι είναι αυτό, λέμε!
Ευχαριστούμε πολύ τον αρχηγό μας, Παναγιώτη Ευδαίμονα, που μας οδήγησε σήμερα και από σημεία, που πρώτη φορά τα επισκεπτόμαστε και κάπως έτσι περπατήσαμε τα 14 χλμ μας σε 4 και κάτι ώρες, γεγονός που μας δίνει τον χρόνο να συμμετάσχουμε και στα καρναβάλια, εάν το επιθυμούμε! Και του χρόνου λοιπόν!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Κρήτη: 33 περιστατικά μέθης το διήμερο του Ρεθεμνιώτικου Καρναβαλιού
Ακολουθήστε το ekriti.gr στο
Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις για την Κρήτη και όχι μόνο.
Source link
